ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΚΗΠΟ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΗ ΚΑΣΙΜΑΤΗ-ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗ
O χρόνος, ο χαζορολογάς, τα ρολόγια μ' όλα έχει χαλάσει. Ένα μόνο ρολόι που χτυπάει τικ-τάκ

είν' η καρδιά μου, που μετράει την αγάπη που πετάει στα όνειρά μου.

ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣE ΓΙΓΑΝΤΕΣ ΤΕΝΤΩΣΟΥ, Ω ΨΥΧΗ ΜΟΥ, Ν' ΑΨΗΛΩΣΕΙΣ ΤΡΕΙΣ ΠΟΝΤΟΥΣ,ΚΑΛΟΤΥΧΗ!







Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2014

Την ευτυχία σου αγαπώ





Η θλίψη γέμισε
τις βρύσες των ματιών μου πάλι.
Σκληρή βροχή
ρέει προς το μέσα μου ποτάμι
κι η λίμνη της ψυχής
ξεχείλισε από δάκρυα αναμμένα.
Χωρίς εσένα…
Πως να στηθώ
στους ζωντανούς ανάμεσα εγώ,
που ανάσαινα την εμορφιά σου
για να ζήσω;
Που πέταγα με τα δικά σου τα φτερά,
πως τώρα πια να φτερουγίσω;
Ήμουν λειψός,
ήμουν απλός κι ανήμπορος
το μέγιστο που μου ‘δωσες
στα χέρια να κρατήσω.
Να σε σηκώσω στην καρδιά μου
δεν μπορούσα , ο μικρός.

Έφυγες. Έψαξες μακριά,
σε ενός άλλου τη φωτιά να ζεσταθείς.
Σε μάγεψαν τα λόγια του , τ’ αστεία,
η εμορφιά των επικών του ομματιών.
Είχ’ έναν άλλον τρόπο,
πιο γλυκό , πιο τρυφερό,
για να σου λέει το που σου ‘λεγα κι εγώ:
«Αγαπώ σε».

Βρέχει πολύ τώρα εδώ,
γλυκύτατη Αστερίνα…
Και όσο βρέχει,
τόσο πιο πολύ σε αγαπώ,
λες κι η βροχή
εκτρέφει ό,τι πεθαίνει.
Ναι, όσο βρέχει,
τόσο πιο πολύ σε αγαπώ,
έτσι, καθώς στην άλλη αγκαλιά
ηδονικά να λοιώνεις σε κοιτάζω.

Την ευτυχία σου, εντέλει, αγαπώ,
πιότερο κι από σένα,
Αστερίνα των ματιών μου,
αγάπη βροχερή…

Γιώργης Π. Δρυμωνιάτης
Από την συλλογή ΕΡΩΤΑΡΩΜΑΤΑ ΜΕΤΑ ΔΑΚΡΥΩΝ