ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΚΗΠΟ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΗ ΚΑΣΙΜΑΤΗ-ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗ
O χρόνος, ο χαζορολογάς, τα ρολόγια μ' όλα έχει χαλάσει. Ένα μόνο ρολόι που χτυπάει τικ-τάκ

είν' η καρδιά μου, που μετράει την αγάπη που πετάει στα όνειρά μου.

ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣE ΓΙΓΑΝΤΕΣ ΤΕΝΤΩΣΟΥ, Ω ΨΥΧΗ ΜΟΥ, Ν' ΑΨΗΛΩΣΕΙΣ ΤΡΕΙΣ ΠΟΝΤΟΥΣ,ΚΑΛΟΤΥΧΗ!







Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2016

Μπορώ να νοσταλγώ



Στη φωτογραφία σου εμπρός
προσκυνώ το φως
κι απ' των ματιών σου τ' αστέρια
ως τα χέρια μου
φιλί ξεκινά, φιλί τυλίγεται.
Αόρατη αγάπη σε χρόνου κενό.
Μα ναι!
Το χρόνο σταματώ
για να σ' έχω για πάντα
στα δευτερόλεπτα.
Κοίτα το χιόνι π’ απαλό
πέφτει στα κόκκινά μας.
Αλλά συ λείπεις. Λείπεις μου,
λευκότητα σεμνή
κι η λύπη σύντροφός μου
στου κόσμου μου το εντός.

Μου ΄φυγες κιόλας , μου 'φυγες…
έφυγες πριν μου ρθεις.
Ας είσ’ ευτυχισμένη
στη γη τη χιονισμένη.
Κι  απ’ το φευγιό σου ακόμα εγώ
μπορώ κάτι εξαίσιο,
κάτι ακριβά γλυκό.
Μπορώ να νοσταλγώ!

Μπορώ να νοσταλγώ,
σεμνή λευκότητά μου. 
Να μου ξανάρθεις σαν βροχή,
σαν φλόγα, σαν αγέρι,
σαν χιόνι αγνής αυγής,
στα σκιερά μου μέρη
να λιώσουμε μαζί.

Φως, ας μη μου χαθείς!
Άπιαστο, ασύλληπτό μου, 
με σώμα και ψυχή
είθε να επιστρέψεις
στα δευτερόλεπτά μου.
Σ' αιώνια στιγμή,
των ομματιών μου αστέρι
είθε να ξαναρθείς.

Γιώργης Π. Δρυμωνιάτης

Από την "Ολογολογίες και Πολύλογα"