ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΚΗΠΟ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΗ ΚΑΣΙΜΑΤΗ-ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗ
O χρόνος, ο χαζορολογάς, τα ρολόγια μ' όλα έχει χαλάσει. Ένα μόνο ρολόι που χτυπάει τικ-τάκ

είν' η καρδιά μου, που μετράει την αγάπη που πετάει στα όνειρά μου.

ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣE ΓΙΓΑΝΤΕΣ ΤΕΝΤΩΣΟΥ, Ω ΨΥΧΗ ΜΟΥ, Ν' ΑΨΗΛΩΣΕΙΣ ΤΡΕΙΣ ΠΟΝΤΟΥΣ,ΚΑΛΟΤΥΧΗ!







Κυριακή, 27 Απριλίου 2014

στο δίχτυ της αράχνης




Ποτίζει η ομίχλη το άνυδρο χωράφι.
Ο Ήλιος έπαψε να κουβαλάει χαρά.
Μέρες  γεμάτες γκρίζο και μαβί.
Ω, χρόνοι σκοτεινοί! τα μαύρ’ αστέρια
μου κουμαντάρουν τώρα τη νωπή τη συμφορά.
Ποτάμι δεν υπάρχει πια στη χέρσα χώρα.
Τα χελιδόνια λοξοδρόμησαν
κι η άνοιξη διαβαίνει στη σιωπή.
Ώχρα τη θάλασσά μου βάφει.
Ετάφει
των ονείρων η σπουδή
κι ο λόγος πια δεν έχει λόγο.
Βουβή των νυσταγμένων η ψυχή.
Ηχεί μονάχα των κερμάτων η ορφάνια
στη γη που κάποτε στα μάρμαρα εδάνειζε ζωή.
Τα δανεικά..τα δανεικά με θανατώνουν.
Μα πως; Εγώ δεν ήθελα πολλά.
Γιατί δανείστηκα την ψεύτικη χαρά;
Γιατί τυλίχτηκα στο δίχτυ της αράχνης;
Αχ, αίμα που απ’ τα μάτια μου εκχυλίζεις,
συχώρεσέ με που σε πούλησα φτηνά.
Ως η ψυχή διέφυγε από τις τρύπιες φλέβες,
τι ελπίδα να έχω τώρα πια;
Νυστάζω απ’ το πρωί ο φουκαράς.
Στο δίχτυ της αράχνης πιάστηκα γερά.
Ελπίδα, ..αχ, αδίκως πια με διαπερνάς...

Γιώργης Π. Δρυμωνιάτης
Από την " ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΕΣ ΟΝΕΙΡΟΓΡΑΦΙΕΣ"